«Πού είναι εκείνα τα χρόνια;»

Για τον ίδιο βέβαια δεν έχει και μεγάλη σημασία το αν θα βγει η ψαριά, αφού πλέον ό,τι είχε να κάνει στη θάλασσα το έκανε. Νοιάζεται όμως για τους νεότερους που τους βλέπει να κοπιάζουν και να κάνουν τόσα έξοδα χωρίς αποτέλεσμα. Ανάμεσα σε αυτούς είναι και ο γιος του ο Παναγιώτης, που ακολούθησε την οικογενειακή παράδοση με το ωραίο τρεχαντήρι του, τον «Αγιο Διονύσιο». Οι εποχές όμως έχουν αλλάξει και μπορεί μεν τα ψάρια να έχουν τιμή, αλλά είναι πολύ λίγα και πιο δύσκολα.

«Πού είναι εκείνα τα χρόνια;» αναρωτιέται σήμερα ο Λευτέρης, που ξεκίνησε να ψαρεύει μαζί με τον πατέρα του Παναγιώτη σε μια θάλασσα ατρύγητη, τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 50, με μια μικρή βάρκα με κουπιά. Το 1956 πήραν τη «Διονυσία» μια γαϊτα 5,5 μέτρων που είχε πανί, κουπιά και μια μηχανή «Αξελού» 10 ίππων. Με αυτή τη βάρκα, που την έδεναν στο λιμανάκι του Κάτω Μύλου που δεν υπάρχει σήμερα, κοντά στον Αγιο Κωνσταντίνο, έριχναν παραγάδια και ήταν πάντα ευχαριστημένοι από το αποτέλεσμα. Τα πρώτα δίχτυα που έριξαν στη θάλασσα ήταν από σπάγκο, αλλά έβγαιναν πάντα γεμάτα και χόρταιναν ψάρι τα χωριά γύρω από το Τραγάκι.

Οι Ρουσσαίοι, πατέρας και γιοι, καθώς μάλιστα άρχισε να μεγαλώνει η ζήτηση των ψαριών και να ανεβαίνει η τιμή τους, με τη «Διονυσία» τους έβγαζαν ένα καλό μεροκάματο, χωρίς μάλιστα να φεύγουν μακριά από τον τόπο τους. Η «Διονυσία» όμως έμελλε να γνωρίσει κάποτε και τα νερά του Σαρωνικού, καθώς και το λιμάνι του Πειραιά. Ο λόγος, κάποια βλάβη της μηχανής της, η οποία μόνο στο Πέραμα μπορούσε να διορθωθεί. Ετσι, τον Αύγουστο του 1960 ξεκίνησαν από τη Ζάκυνθο, ο Λευτέρης, ο πατέρας του και ο Γιάννης Αρβανιτάκης με τα πανιά και το κουπί και λίγο με τη μηχανή «ντούκου - ντούκου» σε 20 ώρες έφθασαν στην Κόρινθο. Εκεί η μηχανή έσβησε εντελώς και δεν έβρισκαν κανένα μηχανουργείο να φτιάξει τον άξονά της. Για καλή τους τύχη, βρέθηκε ένα μεγάλο καϊκι φορτωμένο μπάλες χορτάρι και τους έσυρε μέχρι τον Πειραιά, όπου περιμένοντας την επισκευή κάθισαν 15 ημέρες και έτσι τους δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσουν το λιμάνι και την Αθήνα.

Οταν τέλειωσαν οι επισκευές, που κόστισαν εκατό δραχμές, πήραν τον δρόμο της επιστροφής, έφθασαν στον Ισθμό μόλις σουρούπωνε και οι αρχές, δεν τους άφηναν να περάσουν γιατί δεν είχαν φώτα. Τότε αυτοί πήραν ένα ξύλο, το τύλιξαν με στουπιά βρεγμένα στο πετρέλαιο και έκαναν μια δάδα και αφού πλήρωσαν δυο δραχμές διόδια, πέρασαν τον ισθμό. Σε αυτή τη διέλευση μάλιστα συνέβη κάτι πρωτοφανές, καθώς εκείνη την ώρα περνούσε και το πλοίο που έκανε το δρομολόγιο Πειραιάς - Ζάκυνθος - Κεφαλονιά. Το μεγάλο πλοίο, κοντοστάθηκε στην είσοδο της διώρυγας για να περάσει η μικρή γαϊτα και όλος ο κόσμος ανέβηκε στο κατάστρωμα και χαιρετούσε τους τολμηρούς Ζακυνθινούς, οι οποίοι, σημειωτέον, έφθασαν ακριβώς σε 25 ώρες από τον Πειραιά στο Τραγάκι.

από ethnos.gr